Tic, tac, tic, tac..

Sentíu un escalofrío mentras recordaba o recorrido que facían as súas mans na súa espalda, recordaba o sabor dos seus beizos vermellos e a cor dos seus ollos cando o miraban con aquela mezcla de pasión e amor. Botaba tanto de menos aquilo, botabaa tanto de menos.. facía tempo que perdera todo iso e máis, xa non era o dono dos seus sorrisos nin das súas bágoas, principalmente porque ela cansara de chorar por alguén que non a sabía apreciar. Non a tempo.