jueves, 21 de junio de 2012
Lucha ahora que puedes.
"Cuídala pequeño, cuídala. Pocas veces he visto una mujer como ella, una de esas que se ríen hasta de tus chistes más malos. O de esas que se sacrifican por darte lo que necesites. Sí, de esas que se enamoran y no tienen ni miedo ni vergüenza a decirlo ¿Sabes de lo que hablo? En realidad solo he conocido a una así en mi vida y si no fuera por ella no estarías hoy aquí." Ese fue el consejo de mi abuelo, el único que me dio en el tema del amor, el único que debería haber seguido y no lo hice. Hoy no tengo nadie que se ria de mis chistes malos.
Non subestimes, o golpe definitivo é o que conta.
Despois de toda a vida traballando mirou a súa casa e sorriu. Costaralle moito esforzo pero sacara unha empresa a diante, casara coa muller máis guapa e intelixente da vila, tiveran dous fillos altos e bos mozos que querían seguir os seus pasos na empresa e unha filla que aspiraba a ser coma súa nai, unha boa muller. (...) Achegouse á caixa forte e abreuna, mirou todo o que alí gardaba e sentíu bágoa por que non lle quedaban anos suficientes para disfrutalo coa sua amada esposa. De repente alguén o golpeou na cabeza e cau no chan. Cando a policia chegou só atopou a caixa vacía, a el no chan e no charco de sangue unha foto del cunha pequena, a viva imaxe da súa muller.
Tic, tac, tic, tac..
Sentíu un escalofrío mentras recordaba o recorrido que facían as súas mans na súa espalda, recordaba o sabor dos seus beizos vermellos e a cor dos seus ollos cando o miraban con aquela mezcla de pasión e amor. Botaba tanto de menos aquilo, botabaa tanto de menos.. facía tempo que perdera todo iso e máis, xa non era o dono dos seus sorrisos nin das súas bágoas, principalmente porque ela cansara de chorar por alguén que non a sabía apreciar. Non a tempo.
Promesas e todo o que conlevan.
Eran as sete da mañá e as motas de polvo víanse nos raios do Sol que entraban pola ventá medio aberta. Levantouse e comezou a vestirse en silencio. Mirou ó home que estaba na cama, nen sequera recordaba como se chamaba. Facía tempo que non sentía nin padecía, exactamente o mesmo tempo que facía que el se fora e levara con el calquer rastro de sentimento ou namoramento. Prometera esperalo e faríao. Pero mentras tanto perdíase dentro de calquer cama disposta a darlle calor por unhas horas.
lunes, 11 de junio de 2012
Lo que importa y lo que no.
-Necesitamos una lavadora nueva ¿entendido? esta hace tiempo que no lava bien y hace muchísimo ruido, y hay que comprar una lámpara para el salón, con esa no se ve nada..
-Cariño..
-Y la niña necesita ir de compras, ya está llegando el buen tiempo y necesita ropa de verano..
-Cariño..
-Y tu hijo me dijo que quiere ir a un campamento de fútbol este verano, así que tenemos que informarnos..
-¡Cariño! ¿Me escuchas?
-Si, yo llevo un rato escuchándote, eres tú quien..
-¡BASTA! Llevas así meses, no me escuchas, solo piensas en comprar, en cambiar cosas de casa, en llevar a los niños de compras para aparentar.. ¿Quién eres? ¿Dónde está la mujer que me enamoró?
-Ay, no digas tonterías. Sigo siendo la misma pero con otras preocupaciones.
-No, no eres la misma. Yo también tengo otras preocupaciones, me voy todo el día a trabajar y cuando vuelvo me encuentro a una esposa fría que solo piensa en derrochar. Si no fuera por mis hijos ya me habría marchado hace tiempo.
-Pero.. ¿qué dices? ¿Ya no me quieres?
-¿Ves? No escuchas, hace mucho tiempo que no me escuchas. Y no te das cuenta de nada, puedes tener toda la ropa y todas las lavadoras del mundo pero no tienes nada, te has vuelto superficial y vacía, no quiero que mis hijos crezcan a tú lado y aprendan que eso es lo que importa. Por que a veces puede estar helando en la calle y al entrar en casa sientes ese calor de paz y amor pero aquí hace tiempo que tenemos nieves perpetúas.
-Cariño..
-Y la niña necesita ir de compras, ya está llegando el buen tiempo y necesita ropa de verano..
-Cariño..
-Y tu hijo me dijo que quiere ir a un campamento de fútbol este verano, así que tenemos que informarnos..
-¡Cariño! ¿Me escuchas?
-Si, yo llevo un rato escuchándote, eres tú quien..
-¡BASTA! Llevas así meses, no me escuchas, solo piensas en comprar, en cambiar cosas de casa, en llevar a los niños de compras para aparentar.. ¿Quién eres? ¿Dónde está la mujer que me enamoró?
-Ay, no digas tonterías. Sigo siendo la misma pero con otras preocupaciones.
-No, no eres la misma. Yo también tengo otras preocupaciones, me voy todo el día a trabajar y cuando vuelvo me encuentro a una esposa fría que solo piensa en derrochar. Si no fuera por mis hijos ya me habría marchado hace tiempo.
-Pero.. ¿qué dices? ¿Ya no me quieres?
-¿Ves? No escuchas, hace mucho tiempo que no me escuchas. Y no te das cuenta de nada, puedes tener toda la ropa y todas las lavadoras del mundo pero no tienes nada, te has vuelto superficial y vacía, no quiero que mis hijos crezcan a tú lado y aprendan que eso es lo que importa. Por que a veces puede estar helando en la calle y al entrar en casa sientes ese calor de paz y amor pero aquí hace tiempo que tenemos nieves perpetúas.
domingo, 6 de mayo de 2012
El ser humano y sus tonterías.
Siéntate un día y analiza fríamente los pensamientos del ser humano, verás que son las tonterías más grandes que jamás escuchaste. ¿Por que nos empeñamos en creer cosas como "año nuevo, vida nueva"? No lo entiendo, enserio. ¿Vosotros tenéis un botón, le dais y vuestra antigua vida desaparece? No lo creo, sinceramente. Y también pensamos que si la semana está siendo mala pues la próxima será buena y los problemas se quedarán colgados del domingo como se queda una camiseta en un palo, hondeando y enseñándose pero si totalmente inútil. Queridos, la única forma de que el pasado y los problemas desaparezcan es justamente eso que no queréis hacer; enfrentaros a ellos. Pero es más fácil huir, cerrarles el paso y guardarlos ahí, siempre fue más fácil. Eso es exactamente lo que diferencia las dos clases de personas, las que los guardan en un cajón con dos vueltas de llave y los que los enfrentamos, puede que nos llevemos más golpes y suframos más pero a la larga sabremos enfrentarnos a todos los problemas que se nos presenten, vosotros, en cambio, no sabréis ni aceptar el más pequeño golpe. Ser roble no es bueno, con la fuerza justa te derriban, siendo junco se está mejor.
jueves, 3 de mayo de 2012
Sinte, luego habla.
Hoy en día todo el mundo habla de amar. Se regalan "te amo" como si fuera un "eh, nos vemos después" y no, os aseguro que amar no es así de fácil. Amar ni siquiera es sonreír al ver que el móvil se enciende y es él, que te busca, que te quiere ver. No. Amar no es contar los días que faltan para verle, tampoco. Amar no es soñar despierta en pasar tiempo en sus brazos. No, eso no es amar. Amar es dejar el móvil de lado y salir corriendo a buscarlo, sin saber siquiera si quiere verte o no, porque tu quieres colgarte un poquito del brillo de su sonrisa. Amar es saber los días que faltan para verle porque cada uno duele como una puñalada en el estómago. Amar es robarle horas al día y rayos al Sol para quedarte enredada en las sábanas de su cama mientras escuchas el mundo desvanecerse. Amar es sentir que el mundo pierde el color al perderle, no es necesario llorar, es sentir que la vida no tiene ningún sentido, es que el hueco que deja en tu pecho sea más grande que un puto agujero negro que lo arrastra todo a un sitio oscuro y desconocido. Por eso, por mucho que intente explicar con palabras lo que significa amar sé que no daré, ni lo entenderéis si no lo sentís en cada poro de vuestra piel. Un aviso para los futuros enamorados; aún que sea una paradoja esta sociedad putrefacta se ríe del amor y de cada locura o acción que se lleva a cabo por él. No os preocupéis, ellos tampoco lo entienden.
sábado, 7 de abril de 2012
Maybe one day..
A día de hoxe podo decir que estou mui orgullosa de ser como son, de todas e cada unha das decisións que tomei o longo da miña vida e de como actuei frente ós problemas. Podo decir que me sinto ben por que non son coma vós nin fago o que considerades "correcto". Está claro que si criticades todo o que fago é porque o fago de diferente modo ca vós e eso gústame. Criticades o feito de que siga con unha persoa á cal adoro por encima de todo e pola cal daría todos e cada un dos segundos que me quedan de vida? Vaia, sodes mui maduros todos. Sabedes o que eso significa? Que nunca amastes a naide de verdade e nunca tivestes que renunciar a todos os vosos "eu nunca". Oxalá algún día si o fagades e conozcades esta sensación, oxalá algún día conozcades a unha persoa que signifique para vós tanto como el significa para mín. Oxalá algún día deixedes de criticar para empezar a sentir.
jueves, 5 de abril de 2012
Life.
Para todos os que dicen que a vida é difícil e tamén para os que dicen que é fácil, para todos vós. A vida nin é fácil nin é difícil, a vida é o cúmulo de momentos e situcións que nos toca vivir. Fáciles e difíciles son todos esos momentos pero para iso temos persoas que nos acompañan, que fan que o peso que nos toca vivir sexa un pouco máis lixeiro axudándonos a levalo. Iso si, tamén o longo de todo o camiño haberá xente que intente facer que pese máis e que non consigas levantarte nin unha soa vez de todas as que caigas, porque sempre hai algún tropezo e se cae iso sabémolo todos, pero o importante é que por moito que coste e por moi duro que sexa seguir te levantes e sigas adiante. Por que unha causa só está perdida cando non hai naide que loite por ela.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)