jueves, 21 de junio de 2012

Lucha ahora que puedes.

"Cuídala pequeño, cuídala. Pocas veces he visto una mujer como ella, una de esas que se ríen hasta de tus chistes más malos. O de esas que se sacrifican por darte lo que necesites. Sí, de esas que se enamoran y no tienen ni miedo ni vergüenza a decirlo ¿Sabes de lo que hablo? En realidad solo he conocido a una así en mi vida y si no fuera por ella no estarías hoy aquí." Ese fue el consejo de mi abuelo, el único que me dio en el tema del amor, el único que debería haber seguido y no lo hice. Hoy no tengo nadie que se ria de mis chistes malos.

Non subestimes, o golpe definitivo é o que conta.

Despois de toda a vida traballando mirou a súa casa e sorriu. Costaralle moito esforzo pero sacara unha empresa a diante, casara coa muller máis guapa e intelixente da vila, tiveran dous fillos altos e bos mozos que querían seguir os seus pasos na empresa e unha filla que aspiraba a ser coma súa nai, unha boa muller. (...) Achegouse á caixa forte e abreuna, mirou todo o que alí gardaba e sentíu bágoa por que non lle quedaban anos suficientes para disfrutalo coa sua amada esposa. De repente alguén o golpeou na cabeza e cau no chan. Cando a policia chegou só atopou a caixa vacía, a el no chan e no charco de sangue unha foto del cunha pequena, a viva imaxe da súa muller.

Tic, tac, tic, tac..

Sentíu un escalofrío mentras recordaba o recorrido que facían as súas mans na súa espalda, recordaba o sabor dos seus beizos vermellos e a cor dos seus ollos cando o miraban con aquela mezcla de pasión e amor. Botaba tanto de menos aquilo, botabaa tanto de menos.. facía tempo que perdera todo iso e máis, xa non era o dono dos seus sorrisos nin das súas bágoas, principalmente porque ela cansara de chorar por alguén que non a sabía apreciar. Non a tempo.

Promesas e todo o que conlevan.

Eran as sete da mañá e as motas de polvo víanse nos raios do Sol que entraban pola ventá medio aberta. Levantouse e comezou a vestirse en silencio. Mirou ó home que estaba na cama, nen sequera recordaba como se chamaba. Facía tempo que non sentía nin padecía, exactamente o mesmo tempo que facía que el se fora e levara con el calquer rastro de sentimento ou namoramento. Prometera esperalo e faríao. Pero mentras tanto perdíase dentro de calquer cama disposta a darlle calor por unhas horas.

lunes, 11 de junio de 2012

Lo que importa y lo que no.

-Necesitamos una lavadora nueva ¿entendido? esta hace tiempo que no lava bien y hace muchísimo ruido, y hay que comprar una lámpara para el salón, con esa no se ve nada..
-Cariño..
-Y la niña necesita ir de compras, ya está llegando el buen tiempo y necesita ropa de verano..
-Cariño..
-Y tu hijo me dijo que quiere ir a un campamento de fútbol este verano, así que tenemos que informarnos..
-¡Cariño! ¿Me escuchas?
-Si, yo llevo un rato escuchándote, eres tú quien..
-¡BASTA! Llevas así meses, no me escuchas, solo piensas en comprar, en cambiar cosas de casa, en llevar a los niños de compras para aparentar.. ¿Quién eres? ¿Dónde está la mujer que me enamoró?
-Ay, no digas tonterías. Sigo siendo la misma pero con otras preocupaciones.
-No, no eres la misma. Yo también tengo otras preocupaciones, me voy todo el día a trabajar y cuando vuelvo me encuentro a una esposa fría que solo piensa en derrochar. Si no fuera por mis hijos ya me habría marchado hace tiempo.
-Pero.. ¿qué dices? ¿Ya no me quieres?
-¿Ves? No escuchas, hace mucho tiempo que no me escuchas. Y no te das cuenta de nada, puedes tener toda la ropa y todas las lavadoras del mundo pero no tienes nada, te has vuelto superficial y vacía, no quiero que mis hijos crezcan a tú lado y aprendan que eso es lo que importa. Por que a veces puede estar helando en la calle y al entrar en casa sientes ese calor de paz y amor pero aquí hace tiempo que tenemos nieves perpetúas.