Promesas e todo o que conlevan.

Eran as sete da mañá e as motas de polvo víanse nos raios do Sol que entraban pola ventá medio aberta. Levantouse e comezou a vestirse en silencio. Mirou ó home que estaba na cama, nen sequera recordaba como se chamaba. Facía tempo que non sentía nin padecía, exactamente o mesmo tempo que facía que el se fora e levara con el calquer rastro de sentimento ou namoramento. Prometera esperalo e faríao. Pero mentras tanto perdíase dentro de calquer cama disposta a darlle calor por unhas horas.